Ayşegül Ataş  |  02 Ekim 2013 - 00:39
    merhabalar dr hanım..benim kızım şuan 22 aylık ve 2 yaş sendromu yaşıyor.çok agresif inatçı ağlayan bir çocuk oldu..gayet sabırlı ve temkinli yaklaşmaya çalışıyorum biraz daha iyi şuan ama hala biraz var.bu geçici bir dönem mi ve kadar sürer böyle..yakında haftada 2 gün 2 saat kreşe başlıcak.oyun bölümünde durcak biraz sosyalleşsin istiyorum sizce doğrumu yapıyorum
    Uzm. Psk. Sezin Matkap  |  02 Ekim 2013 - 00:39
    Merhabalar, anlattıklarınızdan 2 yaş sendromu hakkında bilgi sahibi olduğunuzu anlıyorum. Sabırlı ve temkinli yaklaşmaya çalışmanız çok güzel. Sosyalleşmesi açısından kısa süreli oyun grubuna göndermeniz de uygun ve faydalı bir karar.  
    Öncelikle, iki yaş sendromunun kesin bir bitme yaşı yoktur, çocuktan çocuğa değişebilir ama çoğunlukla 4-5 yaşlarına doğru biter, yani geçici bir dönemdir. Bu dönemde sabırlı davranmanız çok önemlidir.
    Kızınız bu dönemde bağımsız hareket etmek, hep "hayır" diyip ilginizi de üzerine çekmek  isteyebilir. Ağlayarak, inatlaşarak, öfkelenerek istediğini yaptırmaya çalışacaktır. Böyle durumlarda çocuğun üzerine düşmeyin, ağlamasının geçmesini bekleyin. Ağladığı, inatlaştığı zaman istediğini yapmayın, o zaman bu davranışını ödüllendirmiş, davranışı pekiştirmiş olursunuz.
    Böyle bir durumda ona kızmayın, bağırmayın, ceza vermeyin. Onun yerine bu gergin anlarda sessiz kalın ve "sen sakinleşince seninle oturup konuşalım"  diyerek bekleyin. Ona, sakinleşmeden, ağlayarak istediğini elde edemeyeceğini anlatın. "hayır" diyerek kestirip atmaktansa, konuşarak uzlaşmacı bir çözüm üretmeye çalışın. Mesela çikolata yemek için ısrar ederse "tamam ama yemekten sonra" demek gibi.
    Olumlu davranışlarına odaklanın. Basit bir davranış bile olsa övün, olumsuz davranışlarında tepkisiz, sessiz kalmanızı öneririm. Örneğin, yemeğini yediğinde "aferin, ne güzel yedin" demek gibi.
    Baş etmekte yine de zorlanırsanız bir çocuk psikoloğundan yardım almanızı da öneririm.

    Kolaylıklar dilerim.
    SUNA YILDIRIM  |  01 Ekim 2013 - 15:34
    merhaba, 5 eylül 2011 doğumlu bir oğlum var.çok fazlasıyla hareketli.bu hareketliliği nedeniyle çoğu kez ev kazası geçiriyor. yaşıtlarına baktığım zaman onlardan oldukça farklı davranışlar sergiliyor.evet her şeyi çok iyi algılıyor söyleneni uyguluyor ama fazlasıyla hırçın.sinirlendiğinde kendine ya da kafasını duvara vurmaya başlıyor.evde doğru düzgün yerde durduğunu pek görmüyoruz.genellikle ya koltuk tepesinde, ya tv sehpasının üzerinde ya da en son yaptığı gibi tv nin üzerinde buluyoruz.açıkçası yalnız bırakamaz duruma geldik.yapma dediğimiz herşeyi inadına yapıyor.bir de son olarak bize vurma ve bizi ısırma huyu başladı.inanın nasıl davranacağımı şaşırdım artık.bana bir yol gösterin...
    Uzm. Psk. Sezin Matkap  |  04 Kasım 2013 - 15:34
    Merhabalar, 
    Haklısınız oğlunuz bu yaş çocuklarda görülen 2 yaş sendromu yaşıyor diye düşünüyorum. Bu dönem çocuklarında inatlaşma, hırçınlık, hareketlilik, ısırma, vurma doğal kabul edilir. Bu dönemde fiziksel olarak gelişim gösteriyor ve kendi başına hareket etmek istiyor. Bu sebeple ona kızıp hareketlerini engellemek yerine onun güvenliğini sağlamak doğru olacaktır. Size ilk önerim, oğlunuzu ev kazalarından korumak için evde biraz düzenlemeler yapmanız. Mesela yatağının yakınında kırılacak eşyalar olmasın, televizyonun üstünde veya sehpasında kırılacak eşya olmasın. Bu konuda şu makaleden ayrıntılı bilgi edinebilirsiniz: http://www.doktoramcam.com/Makale/Detay/bebeginizin-guvenligi-icin-ipuclari/141 
    Fazla enerjisini boşaltmak ve aynı zamanda fiziksel gelişimini desteklemek amacıyla onunla oyun oynamanız, mümkünse bir kreşte oyun gruplarına katılmasını sağlamanız, resim, boyama gibi aktiviteler yapmanız faydalı olacaktır.
    Bunun dışında, mümkün olduğunca sakin ve sabırlı davranmalısınız. Oğlunuza "yapma!! demek işe yaramaz, aksine davranışı daha cazip olarak algılar. Oğlunuz birini ısırdığında, vurduğunda sessizce sakinleşmesini bekleyin. Hatta onu güvenli bir yere oturtup (kendi karyolası olabilir) 1-2 dk yalnız başına beklemesini sağlayın. Bu sürede siz de biraz mola vermiş olursunuz. Bu şekilde kısa bir süre sakince bir yerde bekleterek, hareketleri kısıtlanmış olur ve yaptığının yanlış olduğunu öğretmiş olursunuz. Her seferinde de bunu yapın, taviz vermeyin. 
    Baş etmekte zorluk çekmeye devam ederseniz bir çocuk psikoloğuna başvurmanızı öneririm. Kolaylıklar, sevgiler.

    Psikolog Sezin Matkap
    Elif Akay  |  30 Eylül 2013 - 14:10
    merhabalar.4 yaşında bir oğlum var. okula gitmek istemiyor.2 hafta boyunca sürekli okulda onunla kaldım. 2 gündürde başka taraflara bakarken bırakıp kaçıyorum okulda.ben gittikten sonra çok ağlıyor susuncada hiçbir aktiviteye katılmıyormuş.bunların yanısıra normalde çalışan bir anneyken 2 aydır evdeyim sanırım buna da çok alıştı ama bayram dönüşü iş başı yapacam.evin için dede peşimden ayrılmaz oldu.hiç yalnız kalamıyor.korkuyorum deyip ya yanıma geliyo yada beni olduğu yere götürüyor.yalnızlıktan korkuyorum diyor sorduğumdada.okuldada sürekli korkuyorum diyormuş.çok yabani bir çocuk haline geldi.kimseyle konuşmuyor.birde bana çok vurmaya başladı.hiçbir yap denilen şeyi yapmıyor.en ufak zorlamada vurmaya başlıyor.çok hırçınlaştı.çok zor durumdayım yardımcı olursanız sevinirim.
    Uzm. Psk. Sezin Matkap  |  30 Eylül 2013 - 14:10
    Merhaba, bu, okula veya kreşe yeni başlayan çocuklarda görülebilen bir durum. Birçok sebebi olabilir, anlattıklarınızdan anladığım kadarıyla sizde, anneden ayrılma kaygısından kaynaklanıyor. Oğlunuz sizden uzak olunca sizi bir daha görememekten, sizi kaybetmekten kaygı duyuyor olabilir. Bu durumda okula giderken çocuğa yalan söylememek, kandırmamak, güven vermek çok önem taşır. Mesela sabah okula birlikte gittiğinizde, oğlunuza kaç saat orada kalacağını, sonra onu saat kaçta gelip alacağınızı söylemeniz ve tam saatinde gelip almanız çok önemlidir. Okula göndermek konusunda taviz vermemelisiniz, ancak bunu kademeli olarak uygulayabilirsiniz. Örneğin, yarın ilk 2 saat onunla birlikte okulda kalın, ertesi gün 1,5 saat, daha sonra 1 saat şeklinde azaltın. Ama bunu yaparken ne kadar birlikte kalıp, onu ne zaman gelip alacağınızı önceden haber vermeniz ve sözünüzde durmanız aranızda oluşan güven için çok önemlidir. Bu saatler konusunda kararlı olmalı, taviz vermemelisiniz. Bu konuda mutlaka bir çocuk psikoloğundan veya okuldaki rehberlik servisinden destek almanızı öneririm.

    Kolaylıklar dilerim.
    Elif Akay  |  30 Eylül 2013 - 14:09
    merhabalar.4 yaşında bir oğlum var. okula gitmek istemiyor.2 hafta boyunca sürekli okulda onunla kaldım. 2 gündürde başka taraflara bakarken bırakıp kaçıyorum okulda.ben gittikten sonra çok ağlıyor susuncada hiçbir aktiviteye katılmıyormuş.bunların yanısıra normalde çalışan bir anneyken 2 aydır evdeyim sanırım buna da çok alıştı ama bayram dönüşü iş başı yapacam.evin için dede peşimden ayrılmaz oldu.hiç yalnız kalamıyor.korkuyorum deyip ya yanıma geliyo yada beni olduğu yere götürüyor.yalnızlıktan korkuyorum diyor sorduğumdada.okuldada sürekli korkuyorum diyormuş.çok yabani bir çocuk haline geldi.kimseyle konuşmuyor.birde bana çok vurmaya başladı.hiçbir yap denilen şeyi yapmıyor.en ufak zorlamada vurmaya başlıyor.çok hırçınlaştı.çok zor durumdayım yardımcı olursanız sevinirim.
    Uzm. Psk. Ela Kök  |  01 Ekim 2013 - 09:13
    Merhaba, oğlunuz  okula alışma sürecinde belli ki bir uyumsuzluk yaşamış. Fakat bu süreçte okul yönetimi ve anne tarafından doğru yönetilmeyen krizler çocuğun okul oryantasyonunda sorunlar yaşamasına sebep olabilmektedir. öncelikle oğlunuzla uygun şekilde vedalaşmanız gerekmektedir. Kaçarak gitmeniz onda ciddi kaygı yaratacak ve kendini korumak için diğerlerinden izole edecektir. Okulunuzun rehberlik bölümü ile bu durumu tekrar konuşup okul uyumunu sağlamak için yeni bir plan yapmalı ve uygulamalısınız. Bunun dışındaki kaygıları korkuları için yine bir uzmana danışmanızı öneririm. 
    Elif Akay  |  30 Eylül 2013 - 14:08
    merhabalar.4 yaşında bir oğlum var. okula gitmek istemiyor.2 hafta boyunca sürekli okulda onunla kaldım. 2 gündürde başka taraflara bakarken bırakıp kaçıyorum okulda.ben gittikten sonra çok ağlıyor susuncada hiçbir aktiviteye katılmıyormuş.bunların yanısıra normalde çalışan bir anneyken 2 aydır evdeyim sanırım buna da çok alıştı ama bayram dönüşü iş başı yapacam.evin için dede peşimden ayrılmaz oldu.hiç yalnız kalamıyor.korkuyorum deyip ya yanıma geliyo yada beni olduğu yere götürüyor.yalnızlıktan korkuyorum diyor sorduğumdada.okuldada sürekli korkuyorum diyormuş.çok yabani bir çocuk haline geldi.kimseyle konuşmuyor.birde bana çok vurmaya başladı.hiçbir yap denilen şeyi yapmıyor.en ufak zorlamada vurmaya başlıyor.çok hırçınlaştı.çok zor durumdayım yardımcı olursanız sevinirim.
    Doktoramcam Editör  |  30 Eylül 2013 - 14:08
    Lütfen  uzmanımızın  cevabını  beklemeden  başka  uzmanlara  aynı  soruyu  sormayın,
    Nihan Çelebi  |  29 Eylül 2013 - 22:11
    oğlum 4.5 yaşında doğdugundan beri uyku problemimiz olmadı yaklaşık 7 aydır uyuduktan 1 veya 2 saat sonra çığlık atarak uyanıyor ellerinin yandığını söylüyor ağlıyarak ellerinin üflüyor ve birilerin görüyor sanıyorum korkuyorum git diyor ve inanılmaz derecede titriyor oğlumu yatıştırmaya çalışıyorum ama ben görmüyor o an bir süre sonra geçiyor kendine geliyor ve uykusuna devam ediyor oğlumun durumu beni korkutuyor çoçuk doktoruna götürdüm B12 eksikliğinden kaynakladığını söyledler iğne verdiler bir süre olmadı şimdi aynı sıkıntıları tekrar yaşıyoruz haftanın her günü bunu yaşıyoruz oğlumun durumu beni çok endişelendiriyor internette araştırmaya başladım bu siteyi buldum hemen size yazmaya başladım ne yapmam gerektiği konusunda beni yönlendirmenizi rica ederim
    Doktoramcam Editör  |  29 Eylül 2013 - 22:11
    Lütfen  sorunuzun  cevabını  bir  süre  beklemeden  aynı  soruyu  başka  uzmana  sormayın. 
MAKALELER | Tümünü Gör
VİDEOLAR | Tümünü Gör
E-posta
Parola
Beni Hatırla!     Parolamı unuttum!
    Facebook'la Bağlan